Diamonds are forever

Meneer Janus heeft zijn levensvervulling gevonden. Hij bereidt een bemande reis voor naar de onlangs ontdekte diamanten planeet. Het kostbare hemellichaam, met een gewicht van een slordige tien kwintiljoen karaat, draait elke twee uur en tien minuten in een nauwe baan rond een pulsar, een sterretje dat zwaarder is dan de zon, maar kleiner dan Texel, vertelt het blad Science. Kassa! denkt Meneer Janus. Kan hij eindelijk die hijskraan kopen. En die Rolls. Ja, ook Meneer Janus kent zo zijn hebberigheden.

Zojuist vertelt iemand aan Meneer Janus dat de begeerde planeet wel heel erg ver weg staat. Meneer Janus probeert het zich voor te stellen. Dan is hij toch zeker wel een poosje onderweg. ‘Dat kunt u wel stellen’, zegt de deskundige. ‘De diamanten 'planeet' staat op zo'n 4000 lichtjaar afstand in het sterrenbeeld Slang en wordt gegeseld door de dodelijke röntgenstraling van de pulsar waar hij omheen draait.’ Maar Meneer Janus informeert reeds bij NASA wat de reismogelijkheden zijn.

Schichtig

Toen Meneer Janus nog een kleine jongen was, was hij ernstig verlegen. Hij vertoonde zich wel op school, maar liever bleef hij thuis naast de kachel van zijn moeder zitten, die zwarte kolenkachel met de mica-ruitjes, die later nog zou worden omgebouwd tot petroleumkachel. In de klas was Meneer Janus het verlegenste kind en zodra hij in de hoek mocht staan, met zijn neus tegen de buizen van de verwarming, was hij het gelukkigst. Op de middelbare school werd het iets beter; hier dorst hij wel wat te zeggen, maar ook niet al te veel. Kenmerkend was dat Meneer Janus zich vaak op zijn kop liet zitten. Van stoer verweer was absoluut geen sprake. Zo kwam het dat Meneer Janus zelfs door de meisjes in de klas gepest werd. Er was één meisje dat hem voor de grap weleens sloeg. “Kijk meneer”, zei ze op een dag tegen de leraar handvaardigheid, “je kunt hem gewoon slaan.” En ze sloeg Meneer Janus op het hoofd. Hij deed niet meer dan wat grijnzen. Oh, wat was Meneer Janus ongelukkig. Dan is het nu maar gelukkig dat Meneer Janus niet meer op school zit.

Rating

Nu leest Meneer Janus opeens in het verkeerd gespelde Financieele Dagblad de volgende kop: ‘Moody’s en Fitch houden rating VS voorlopig op AAA’. Ja ja, Meneer Janus had het al gedacht: wat nou als Moody’s en Fitch die rating nou niet op AAA zouden houden? En wat als het plotseling BBB zou zijn geworden? Of – nog erger – CCC? En dan die rating, wat moet hij daar wel niet van denken? Meneer Janus krabbelt zich op het enigszins kalende hoofd (dan kan hij beter nadenken) en roert nog maar eens in de sudderlapjes op het petroleumpitje.

Face

Tsjonge jonge, wat heeft Meneer Janus op Facebook toch veel vrienden. Hij kan hen niet aanraken, dat is wel jammer, maar kom, niet getreurd, er zijn wel ergere dingen op de wereld, zoals zijn moeder altijd zei, zoals daar zijn honger in Afrika en aardbevingen in Japan. Gelukkig kan Meneer Janus vaak in zijn computer op Facebook kijken, dan is het net of hij een beetje bij al zijn vrienden is.

Hij klikt op ‘vind ik leuk’, en de hele wereld lacht Meneer Janus toe, maar in zijn binnenste knaagt iets onbestemds, een flauw, afbrokkelend sentiment of sadness. Dat komt natuurlijk omdat hij te weinig vrienden heeft. Meneer Janus heeft er slechts 83, en nooit komt er eens iemand koffie drinken. Misschien moet hij er 8300 hebben, dan zit er vast wel een koffiedrinker bij, een koffiedrinker die zijn sentiment of sadness weg kan drinken. Onbetwist.

Zomer

Meneer Janus weet dat het zomer is, daar is hij terdege van doordrongen, want alles draait reeds op halve toeren. Niet op volle toeren, zoals dat hoort in een economie die alleen maar moet groeien, die alleen maar groter en groter dient te worden, nee, op halve toeren. Meneer Janus zit op kantoor en er bellen geen 7 mensen, maar slechts 3 ½ mens. Dat is een hele opluchting want het is veel te warm voor 7 mensen. Zelfs de vogels buiten voor het raam van het kantoor vinden het warm, er was er al een die op zijn rug vloog, zodat de wind over zijn buikje streek, ja, Meneer Janus wist het zeker: die ene vogel vloog op zijn rug. De andere mensen op kantoor puffen en zuchten dat het een aard heeft. Tot het moment waarop de nieuwslezer zegt dat het buiten maar 21 graden is. Dus dringt de vraag zich op of zij allemaal zich die warmte hebben verbeeld. Ach, denkt Meneer Janus, wat dondert het… Niets is mooier dan verbeelding. En daar gaat de telefoon weer een keertje. Vooruit dan maar, denkt hij.

DSK

Na het zien en horen van de berichtgeving rond DSK had Meneer Janus een ontstellende zin om eens een lekkere greep in de kamermeisjes te doen. Maar waar vind je die? In een hotel natuurlijk. Daar liepen ze te pas en te onpas, op elke etage, ze kwamen zomaar met een karretje vol lakens en ander hotelgerei uit een lift zetten of klopten bescheiden op je kamerdeur. Ja, kamermeisjes…. Daar had Meneer Janus een reuzenzin in. En wat DSK kan, kan Janus ook, dacht hij.

Terstond reisde hij met de eerste tram af naar een hotel in de buurt, boekte er een kamer en ging verlekkerd in bed liggen. Na zeven uur wachten, hoorde hij hoe er eindelijk op de deur werd geklopt. ‘Binnen!’, riep Meneer Janus bescheiden, maar toch enigszins opgetogen. De deur zwaaide open en……daar stond – aan de rimpels in hals en wangen te oordelen - het oudste kamermeisje ter wereld. Meneer Janus schatte haar minstens 64, zo vlak voor haar pensioengerechtigde leeftijd. ‘Kan ik iets voor u doen?’ ,vroeg ze. Meneer Janus voelde hoe zijn maag in zijn lijf ineenkromp. ‘Nee, dank u.’ Hij stond op en ging direct uitboeken. Nee, hij was niet echt in de wieg gelegd voor een leven à la DSK.

EHEC

Was er nou sprake van een EHEC-crisis? Of was het eerder een incident? Meneer Janus komt er niet uit. Wel weet hij dat het in de zomer altijd komkommertijd is qua nieuws, maar dat die tijd nu dus al voorbij is. Daarom huilt Janus, wat op zich logisch is, want zo kunnen we natuurlijk aan de gang blijven. Hoe moet het zomernieuws dan nu genoemd worden? janus denkt na. 'Aardbeiennieuws' is misschien wel een aardige naam. Immers, groene haring en aardbeien, dat is vanaf juni altijd een ferm duo, althans aan de kust. Janus pakt een stukje komkommer en begint er op te knagen. De cavia’s zijn er ook niet aan doodgegaan, dus dat zit wel snor.